ساقی به کرم نواخت ما را           خم خانه بریخت بر سر ما

ما جام حباب چون حبابیم                در است زما و ما ز دریا

عشق است که هیچ جا ندارد      هر جا می جم تو جام بیجا

در دیده مست ما توان دید              آن نور ولی به چشم بینا

آئینه از او وجود دارد                            او نیز به آئینه هویدا

با شمع جمال او که باشد                پروانه عقل بی سرو پا

رندیم و حریف نعمت الله                   هرگز نکنیم توبه حاشا

دردمندانیم و مانده بی دوا            همدم وهمدرد ما هم درد ما

غرق در دریای بی پایان شدیم              غیر ما دیگرنباشد آشنا

آبرو جویی بیا از ما بجو                        تا بیابی آب روی ما زما

رو فنا شو تا بقا یابی ز عشق             بینوا شو تا از او یابی نوا

بر در میخانه مست افتاده ایم      بی حجاب و فارغ از هردو سرا

از وجودو از عدم آسوده ایم                   باز رسته از فنا و از بقا

رند سر مستیم در کوی مغان        نعمت الله گر همی جویی بیا

موج است و حباب و آب دریا                   هر چار   یکی بود بر ما

هم آب وحباب و موج مائیم                  دریا  داند اندر حقیقت ما

بنگر به یقین که جز یکی نیست           هم قطره وجو سیل و دریا 

میدان که حجاب ماهم از ماست             ما را نبود  حجاب جز ما

از دیده ما ببین به تحقیق                   تا کشف شود حقیقت ما

بیگانه شوی ز هردو عالم                         گر زآنکه بود ترا سر ما

تا رسته نگردی از من وما                      سید نشوی تو واصل ما

بنده ساقی ما شو تا شوی سلطان ما               جان فدا کن تا شوی جانان ما ای جان ما

چشم صورت بین ببند و دیده معنی گشا                    تا ببینی بر سریر ملک دل جانان ما

گر گدای عشق باشی پادشاه عالمی                      حکم تو گردد روان گر تو بری فرمان ما

از نم چشم وغم دل نقل و باده می خوریم               الصلا گر عاشقی فرما بخور از خوان ما

حال ما پیدا شود بر سالکان صو معه                           گر جمال خود نماید شاهد پنهان ما

همدم جامیم و ساقی را حریف سر خشیم             ذوق اگر داری طلب کن صحبت رندان ما

مجلس عشق است و سید عاشق و معشوق او    این چنین بزمی بیابی گر شوی مهمان ما

رفت آن جانان ما از دست ما                       ای دریغا دلبر سر مست ما

او برفت و پای او نگشوده ایم                      تا ابد زلفش بود پا بست ما

ما همه جا نیکی او گفته ایم                    او نخواهدآنچنان اشکست ما

چاره ای غیر رضا و صبر نیست            این زما چون تیر رفت از شست ما

در خیال اوست جان ما مدام                   در روان خواهد به او پیوست ما

صد دوا باد ا فدای درد بی درمان ما                  درد دردش نوش کن گر می بری فرمان ما

ما حیات جاودانی یافتیم از عشق او                    همدم زنده دلان شو تا بدانی جان ما

خانه خالی کرده ایم و خوش نشسته بر درش     غیر او را نیست بارش در سرابستان ما

جان ما آئینه دار حضرت جانان بود                       عشق او گنجی است در دل ویران ما

غرق دریایم و خوش دست و پایی می زنیم           ذوق اگرداری در آ در بحر بی پایان ما

خون دل در جام دیده پیش مردم می نهیم          در خیال انکه بنشیند و می بر خوان ما

نعمت دینی و عقبی ان تو ای نازنین                      ما از آن نعمت الله نعمت الله  آن ما

هر چه خواهد میکند سلطان ما             دل برو جان بخش آن جانان ما

دینی و عقبی از آن این وآن                        ما از آن او و او  هم زان ما

دردمندانیم و در دی می خوریم                       درد در دل بود درمان ما

عقل کل حیران شده در عشق او          خود چه باشد عقل سرگردان ما

هر که آمد سوی ما با ما نشست             غرقه شد در بحر بی پایان ما

رند سر مستی طلب از وی بجو                   لذت رندی سر مستان ما

بنده فرمانیم وفرمان میدهیم                          سید ما میبرد فرمان ما

روشن است از نور رويش ديده بيناي ما                  خلوت ميخانه عشق است دايم جاي ما

آفتابي در ازل خوش سايه اي بر ما فكند                  تا ابد روشن بود اين روي مه سيماي ما

ذوق ما داري بيا با ما در اين در يا درآ                         تا به عين ما نصيبي يابي از درياي ما

در سر ما عشق زلفش ديگ سودا مي پزد         بس سري در سر رود گر اين بود سوداي ما

از لطيفي آن يكي با هر يكي يكتا شده                  جان فداي لطف آن يكتاي بي همتاي ما

بلبل مستيم و در گلشن نوائي مي زنيم             رونقي ديگر گرفت اين گلشن از غوغاي ما

مجلس عشق است و رندان مست و سيد در              روضه رضوان بود اين جنت الماواي ما

روشن است از نور رويش ديده بيناي ما                            دره بيضا بود غواص اين درياي ما

جمله عالم وجودي يافته از جود او                         خوش بود اين خلعت اوراست بر بالاي ما

كرد واي درد دل خواهي بيا با ما نشين                    ذوق اگر داري بجو يكتاي بي همتاي ما

جمله اسما ي او از اسم اعظم خوانده ايم                 اسم او گر بايدت اسماي او اسماي ما

عاشقان را نيست پروايي دمي با غير او                  عاقلان را مي نباشد يك نفس پرواي ما

سر نهاده بر در خلوت سراي حضرتش               خود كه دارد در جهان خوشتر از اين ماواي ما

در دل سيد بگنجد غير عشق حضرتش                      حضرت او كي نشاند ديگري بر جاي ما

مخزن گنج جمله اسما ما                                  نور چشم تمام اشيا ما

غرق بحريم و آب مي جوييم                             قطره و موج وجو و دريا ما

رند مستيم و عاشق و معشوق                            به همه اسمها مما ما

ما نه ماييم و ما همه اوئيم                               اثري چون نمانده با ما ما

جام گيتي نما بما بنمود                                   دو جهان ديده ايم يكتا ما

همه روشن به نور او باشد                                 تا نگويي مگر كه تنها ما

رو نهاديم بر در سيد                                         باز گشتيم سوي ماوا ما

درآمد ساقي و آورد جام مي براي ما                                 منور كرد نور او سراي كه؟سراي ما

همه مي هاي خمخانه بما انعام فرمودند                     كرم بنگر كه الطافش چها كرده بجاي ما

خرابات است و ما سرمست وساقي جام مي بر دست   حيات جاودان يابي از اين آب وهواي ما

در ميخانه بگشودند و داد عاشقان دادند                    بحمد الله اجابت شد دعاي كه؟ دعاي ما

خرم آن دل كه شود محرم اسرار شما       دلخوش آنكس كه بود عاشق غمخوار شما

همت قاصر اگر مي طلبد حور و قصور                   همت عالي ما هست طلبكار شما

چشم من روي شما هم بشما مي بيند                  ديده ام ديده مگر نور زانوار شما

دو جهان را بفروشيم بيك جرعه مي                           گر خريدار بود بر سربازار شما

بزم عشق است و شما عاشق سرمست مدا            تا ابد لطف خدا باد نگهدار شما

جان چه باشد كه كنم در قدمت ايثارش                قاصرم گر همه عالم كنم ايثار شما

نعمت الله ز خدا وصل شما مي جويد            هست اميدش كه رسد باز به ديدار شما

بحر در جوش است و رو دارد بما                              گوهر دريا همي آرد بما

گنج اسما حضرت سلطان عشق                    يك به يك مجموع بشمارد بما

ما امينيم امانت آن اوست                               هر چه او بسپرد و بسپارد بما 

كشت ما از خشكسالي ايمن است                  رحمتش پيوسته مي بارد بما 

باز يارم باز ياري ميكند                                     تخم نيكي نيك مي كارد بما

دارم اميدي كه لطفش از كرم                                  ما يي ما هيچ نگذارد بما

خاطر موري ز ما آزرده نيست                                     سيد ما كي بيازارد بما

عالمی غرقند در سیلاب ما                         تشنگان دانند قدر آب ما

آفتابی رو نماید روشن است                   گر ببینی روی این مهتاب ما

خوش خیالی می نماید روزوشب             گه به بیداری و گه در خواب ما

حکم میخانه به ما بخشیده است             حضرت سلطان ما وهاب ما

نسبت ما با رسول الله بود                  خود که دارد اینچنین انساب ما

در خرابات مغان گر بگذری                   مجلسی بینی همه اصحاب ما

بر در سید مقامی یافتیم                           فصل فصل او بود در باب ما

از کرم بنواخت ما را یار ما                               لاجرم بالا گرفته کار ما

جان فرو شانیم در بازار عشق                  نان چه باشد بر سر بازار ما

اب چشم ما به هر سو می رود                    باز میگوید روان اسرار ما

منصب عالی اگر خواهی بیا                       خاک ره شو بر در خمار ما

از حباب و موج ودریا اب جو                           تا بیابی این همه اثار ما

جز یکی در هر دو عالم هست؟؟ نیست          کس نکرد اقرار بر انکار ما

رند سر مستیم وباساقی حریف                   نعمت الله سید وسردار ما

مرا گفت باری که ای یار ما                             اگر یارمائی بکش بار ما

برومایه وسود دکان بمان                          گرت هست سودای بازار ما

بیا قول مستانه ما شنو                              بخوان از سر ذوق گفتار ما

نداریم ما کار با کار کس                                 ندارد کسی کار با کار ما

چه بندی تو نقش خیالی به خواب          نظر کن تو در این چشم بیدار ما

اگر رندو مست حریف خوشی                            بیا بی مرادی زخمار ما

سزاوار ما نیست هر بنده ای                                بود سید ما سزاوار ما

هر چه می گویند می گوئیم ما                      و آنچه می جویند می جوئیم ما

ما به بوی زلف سنبل بوی او                               مو به مو زلف بتان بوئیم ما

جام می اب حیاتی خوش بود                           خرقه خود را به ان شوئیم ما

ما و او با هم یگانه گشته ایم                                  بی دوئی ما وتو اوئیم ما

عین دریائیم و دریا عین ماست                            عین ما از عین ما جوئیم ما

نیست ما را ابتدا او انتها                                      تا ابد خود را بخود پوئیم ما

سیدم آئینه گیتی نما است                                  با چنین آئینه یک روئیم ما

حضرت او رابه او ببینیم ما                                      لاجرم اورا نکو ببینیم ما

آب چشم ما به هر سو رونهاد                           غرق دریا سو بسو ببینیم ما

غیر او در اتش غیرت بسوخت                       غیر او چون نیست چو ببینیم ما

عاشق و معشوق ما هردو یکیست                       رشته یکتوکی دو ببینیم ما

احول است آن کس که یک ببیند به دو            کی چو احول یک به دو ببینیم ما

دیگران او رابه نعمت دیده اند                                 نعمت الله را به او ببینیم ما

مي زخم عشق مينوشيم ما                                  خلتي از عشق ميپوشيم ما

درطريق عاشقي چون عاشقان                           مدتي شد تا كه مي كوشيم ما

عشق ميگويد سخن از وي شنو                              ما نمي گوييم وخاموشيم ما

عاشقانه همچو خم مي فروش                              باز سر مستيم و درجوشيم ما

جرعه اي مي ما به صد جان مي خريم                       نيك ارزان است نفروشيم ما

سر به سرچشميم تا بينيم او                                 گرسخن گويد همه گوشيم ما

ما به عشقش عاقل ديوانه ايم                                    تا نپنداريم كه بيهوشيم ما

همچو بلبل درهواي روي گل                                            روز و شب بخروشيم ما

نعمت اللهيم و با سيد حريف                                    باده نوشيم و مدهموشيم ما

درخرابات فنا ملک بقا داریم ما                              خوش بقایی جاودانی زین فنا داریم ما

کشته عشقیم و جان درکارجانان کرده ایم                    این حیات لایزالی خونبها داریم ما

خم می درجوش وماسرمست وساقی درنظر               غم زمخموران ایندوران چراداریم ما

جام درد درد او شادی رندان می خوریم                         دردمندانیم ودایم این دوا داریم ما

دیگران گرملک ومال و تخت شاهی یافتند                   سهل باشد نزد ما زیرا خدا داریم ما

نقد گنج عشق او در کنج دل ما دیده ایم         این چنین گنجی طلب می کن ز ما   داریم ما

درطریق عاشقی عمری است تا ره می رویم             رهبری چون نعمت الله رهنما داریم ما

شاه خود رایی است این سلطان ما                       جان فدای او و او جانان ما

با دلیل عقل عاشق را چه کار                             حال و ذوق ما بود برهان ما

بحر ما انهایی هست نیست                           خوش در آ در بحر بی پایان ما

عشق اگر داری به میخانه خرام                         ذوق ما میجو ز سرمستان ما

دینی او عقبی از آن این و آن                                  ما از آن او و او هم زان ما

قرص ماه و کاسه زرین مهر                            روز و شب بنهاد اندر بر خوان ما

دل کباب است و جگر بریان ولی                              نعمت الله آمده مهمان ما

در د در دل بود درمان ما                        خوش بود دردی چنین بر جان ما

عشق او بحری و ما غرقه در او                        تو درآ در بحر بی پایان ما

ای که گویی جان به جانان می دهم      جان چه باشد پیش آن جانان ما

مجلس عشق است وما مست و خراب   سر خوشند از ذوق ما  رندان ما

عشق او گنجی و دل ویرانه ایی                      گنج او جو در دل ویران ما

دوست دار نعمت الله خودیم                        نعمت الله باشد از یاران ما

غرق دریای بی پایان کجا یابد کنار                                      ساحلش پیدا نباشد بحر بی پایان ما

هرچه آید درنظر آئینه گیتی نماست                                  روشنش بنگر که باشد نور ان جانان ما

جان حیاط جاودان از عشق جانان یافته                          عشق اگر داری طلب کن ذوق جاویدان ما

مجلس عشق است و رندان مست وساقی در حضور       ساغر می نوش کن شادی سر مستان ما

سینه بی کینه ما مخزن اسرار اوست                                   گنج اگر خواهی بجو کنج دل ویران ما

نعمت الله رند سرمست است و جام می به دست                می به رندان میدهد این سید رندان ما  

جامی است جهان نما دل ما                          بنمود به ما خدا دل ما

شمع دل ماست نور عالم                           افروخت بخود خدا دل ما

عشقش بحریست بیکرانه                         خوش بحری و آشنا دل ما

سلطان عشق است و جان غلامش                   او پادشه و گدا دل ما

درد دل ما دوای جان است                          به زین  چه کند دوا دل ما

عهدی بستیم و جاودان است                               پیوند نگار با دل ما

دل خلوت خاص سید ماست                           او خانه خدا اسرا دل ما

جام گیتی نما ست این دل ما                              خلوت کبریاست این دل ما

در دل ما جز اومی گنجد                               روز و شب با خداست این دل ما

کنج دل گنج خانه شاه است                               مخزن پادشاست این دل ما

ما و دل هر دو خواجه تا شانیم                          یار و همدرد ماست این دل ما

دردمندیم ودرد می نوشیم                                درد دردش دواست این دل ما

در خرابات عشق دل گم شد                           تو چه دانی کجاست این دل ما

نعمت الله از دل ما جو                                                که بدوآشناست این دل ما       

دل ما گشته است دلبر ما                              گل ما بیحد است و شکر ما

ما همیشه میان گل شکریم                             زان دل ما قویست در بر ما

زهره باشد حوادث فلکی                                    گر بگردد به گرد لشکر ما

ما به پری پریم سوی فلک                         زانکه اصلی است اصل گوهر ما

نعمت الله نور دیده ما است                            سایه اش کم مبادا به سر ما

خوش چشمه آبی است روان در نظر ما                      سیراب شده خاک در از رهگذر ما

از دیده ما آب روان است به هر سو                                       امید که جاوید بماند اثر ما

ما آب حیاتیم و روانیم به هر سو                               سرسبزی باغ خضر است از گذر ما

میخانه ما قبله حاجات جهان است                             شاد که جهانی به سر اید به درما

نوریست که از دیده مردم شده پنهان                              روشن بتوان دید ولی در نظر ما

مستیم ونداریم خبر از همه عالم                               این است خبر هرکه بپرسد خبر ما

در آینه دیده سید نظری کن                                            تا باز نماید بتو روشن به سر ما

ما بنده درویشیم  شاها نظری فرما                     صاحب نظری شاها ما را نظری فرما

آنجا که مقام توست ما را نبود باری                      باری زسر احسان اینجا نظری فرما

تو ناظرو منظوری ما آینه روشن                                    در آینه روشن جانا نظری فرما  

ما از نظر لطفت  داریم بسی امید                            نومید مکن ما را حالا نظری فرما

در هر چه نظر کردیم نور تو دران دیدیم                با عقل از آن گفتیم :اشیا نظری فرما

ای موسی بن عمران ذاتش نتوانی دید                 در عین همه بنگر اسماءنظری فرما

با سدی سرمستان  داری نظری شاها                        از بهر دل سید ما را نظری فرما

خوش آب حیاتیست روان در نظر ما                     عالم همه سیر آب ده از رهگذر ما

از دیده ما آب روان است به هر سو                                امید که جاوید بماند اثر ما

عمریست که در گوشه میخانه مقیمیم              رندان همه سرمست فتاده به در ما

ما غرق دریای محیطیم چو ماهی                    ما را تو به دست آورو می جو خبر ما

سودا زده زلف پریشان نگاریم                             تا از سر آن زلف چه آید به سر ما

خوش نقش خیالی است  در این خلوت دیده           روشن بتوان دید ببین در نظر ما

هر میوه که در جنت  اعلا نتوان یافت                       از نهمت الله طلب و از شجر ما

چیست عالم شبنمی از بحر ما                       کیست آدم عارفی در شهر ما

هر کجا بکری است در دار وجود                             از سر مهر امده در مهر ما

دهر جز نقش خیالی بیش نیست                    بگذر از دهرو طلب کن دهر ما

عقل زهر است ای پسر پازهر عشق                        زهر بگذار وبجو پازهر ما

رحمت ما بر غضب پیشی گرفت                         لطف ما مستور کرده قهر ما

غیر ما در بحر ما دیگر مجو                                خود کجا غیری بود در بحر ما

نعمت الله نعمتی دارد تمام                               جمع کرده این همه از بهر ما

جان چو عود است و دل چو مجمر ما                 آتشش نور عشق دلربا

آفتاب سپهر جان وجهان                                  پرتوی دان زرای انور ما

نهر آب حیات و عین زلال                         قطره ایی دان ز حوض کوثر ما

گوهر تیغ مهر روشن رای                            ذره ای باشد ان ز خنجر ما

آنکه سلطان خلوت جان است                        بنده وار ایستاده بر در ما

عرصه کائنات ومافیها                            خطه ایی دان ز ملک کشور ما

دامن ما دوست ما پس از این                       چونکه آمد بخود فرو سرما

ما نه مائیم ما همه اوئیم                                    اوئی او شده برابر ما

سیدی از میانه چون برخاست                    خواجه وبنده شد یکی بر ما

مشک چبود شمه ای از بوی ما                                 کیست عنبر واله گیسوی ما

آب چشم ما بهر سومی رود                                 هم ز چشم ماست آب روی ما

صبحدم باد صبا خشبو رود                                      می برد گردی ز خاک کوی ما

تا قبول حضرت سلیمان شدیم                                شاه ترکستان بود هندوی ما

غرق دریاییم اگر تو تشنه ایی                              آب می جویی قدم نه سوی ما

عود دل در مجمر سینه بسوخت                            بزم ما خوشبو شده از بوی ما

عاقلان را گفتگوی دیگر است                              قول عشاق است گفت گوی ما

عید قربان است وطویی میکنیم                           جانهای قربان شده در طوی ما

سیدیم وعاشقان را بنده ایم                                     لاجرم عالم بود انجوی ما