حضرت حق کجا شود راضی که دل بنده ایی بیازاری
خار بی کنگر چه کار اید مرا راه بی رهبر چه کار اید مرا
گرنباشد مرتضی با من رفیق خدمت قنبر چه کار اید مرا
عیسی مریم همی جویم به بندگی خر چه کار اید مرا
گر نه سر باشد فدای پای او درد سر بر سر چه کار اید مرا
خوشتر از مشک است بوی یار من مشک یا عنبر چه کار اید مرا
خم می دارم مدام از حضرتش جام یا ساغر چه کار اید مرا
بندگی سیدم چون پیشواست خدمت سنجر چه کار اید مرا
نور تجلي او ساخت منور مرا صورت او شد پديد كرد مصور مرا
پير خرابات عشق داد مرا جام مي ساقي رندان خود كرد مقرر مرا
عقل دمي دور شو از بر رندان عشق مستم و هشيار تو نيستي درخور مرا
مجلس تو آن تو مجمع من آن من فكر پريشان تو را زلف معنبر مرا
عاشق ومعشوق عشق هر سه بر ما يكي است در دو جهان هست ونيست جز يك ديگرمرا
ذات زروي صفات گشته به من اشكار عشق براي ظهور ساخته مظهر مرا
بنده هر سيدم سيد هر بنده ام حكم خرابات داد خواجه قنبر مرا
ظهورسلطنت عشق اوست دردوسرا در این سراقدمی نه درآن سرابه سرا
چو اوست دردو سراغیر او نمیبینم منم که از دل وجان عاشقم به هردو سرا
جمال اوست که در ایینه نماید روی نظر به دیده ما کن ببین به شاه و گدا
مدام همدم جام شراب خوش باشد بیا وهمدم ماشو دمی به ذوق بیا
دلم به کوشه میخانه میکشد هردم چنانکه خاطر زاهد به جنت الماوا
به سوی ما نظری کن به چشم ما بنگر که عین ماست کزاوابرو دهد ما را
به نور دیده سید کسی که اورا دید به هر چه می نگرد نور اوبود پیدا
ذوق اگر داری دراین دریا درآ عاشقانه خوش بیا با ما برا
گر بیابی گوشه میخانه ای کی کنی رغبت به ملک دو سرا
جمله درها به تو بگشوده اند تو ز هر بابی می خواهی در ا
جنت و حوری از آن زاهدان تو زهر بابی که میخواهی در ا
همچو سید در خرابات مغان عاشقانه خوش سرودی می سرا
رند مستی جودمی بااوبرآ از در میخانه ما خوش درآ
مجلس ما را غنیمت می شمر ز آنکه اینجا خوشتر از هر دو سرا
جام می بستان و مستانه بنوش قول ما می گوسرودی می سرا
خوش خراباتی و خم می سبیل ما چنین مست و تو مخموری چرا
آب چشم ما روان بروی ما ست باز می گویندبا هم ماجرا
ماه من امشب برامد خوش خوشی تو بیا تا روز امشب خوش برا
نعمت دنیا و عقبی آن تو نعمت الله از همه عالم مرا
ما به عین تو دیده ایم تو را وز همه برگزیده ایم تو را
عاشقانه یگانه در شب و روز در کش خود کشیده ایم تو را
نور چشمی ودر نظر داریم ما به عین تو دیده ایم تو را
به وجود آفریده ای ما را به ظهور اوریده ایم تو را
نعمت الله را فروخته ایم به بهایش خریده ایم تو را
بیا ای ساقی رندان خدا را که مشتاقند سر مستان خدا را
اگر خرقه نمیگیری گروگان بده جامی به درویشان خدا را
طبیب درد مندانی نظر کن که دارم درد بی درمان خدا را
برو ای عقل سودایی چه جویی ز جان بی سرو سامان خدا را
ز سر مستان مجلس ذوق ما پرس که کم دانند هشیاران خدا را
خرابات است و ما مست وخرابیم حریف مست میخواران خدا را
نباشم یک دمی بی نعمت الله چو پیدا دیدم و پنهان خدا را
