دیوان کامل حضرت شاه نعمت الله ولی

نانوشته حرف می خوانیم ما                               این کتابت نیک میدانیم ما

مخزن اسرار او ما یافتیم                                          نقد گنج کنج ویرانیم ما

ما به او علم لدنی خوانده ایم                       اینچنین علم خوشی خوانیم ما

در خرابات مغان مست وخراب                              ساقی سرمست رندانیم ما  

علم اسما سر بسر ما یافتیم                             اینچنین علمی نکو دانیم ما

دل به دلبر جان به جانان داده ایم                           دلبرو دل جان و جانانیم ما

درد درد عشق او نوشیده ایم                               همدم این درد و درمانیم ما

خانه دل خلوت خالی اوست                                 غیر او در خانه کی مانیم ما

خوش حبابی پر کن از اب حیات                                 نعمت الله را بجو آنیم ما

عشق تو بلا ومبتلا ما                                      پیوسته خویشم در بلا

مستیم مدام درخرابات                                      رندانه حریف اولیا ما

در بحرمحیط غرق گشتیم                           موجیم و حباب عین ماما

بیگانه  نه ایم و اشنا ئیم                            با  خویش شدیم آشنا ما 

بر دار فنا قدم نهادیم                                   باقی مائیم  از این فنا ما 

   چون مائی ما نماند با ما                        مائیم شما و هم شما ما

از دولت بندگی سید                                    گشتیم قبول  کبریا ما

این حضور عاشقان است الصلا                              صحبت صاحبدلان است الصلا

یار با ما در صماع معنوی است                              گر نظر داری عیان است الصلا

در سماع عشق رقصانیم باز                                 این معانی را بیان است الصلا 

حضرت مستان خاص الخاص ماست                         مجلس آزادگان است الصلا

هر که را ذوقی است  گو در نه قدم                      جان سید در میان است الصلا

مجلس خواص اوست حضرت ما                 الصلا هر كه عاشق است صلا

در خرابات خلوتي داريم                             به از اين كه در جهان دارد جا

عاشق ومست ورند واوباشيم                            زاهدي از كجا و ما زكجا

مدتي شد كه بيخوديم ز عشق                         با خدائيم با خدا به خدا

ما بلا را به جان خريداريم                              گر چه هستيم  مبتلاي بلا

دردمنديم ودرد درمان است                        خوشتر از درد دل كجا ست دوا

جرعه جام نعمت الله نوش                              تا بيابي تو ذوق مستي ما

مبتلایی دیدمش خوش در بلا                   گفتمش خواهی بلا گفتا بلی  

از بلا چون کار ما بالا گرفت                            جان ما جوید بلا از مبتلا

بینوایان را نوایی دیگر است                   خوش نوایی می طلب از بینوا

آبرو جویی در این دریا در ا                  عین ما می جو به عین ما چو ما

در و  دردش عاشقانه نوش کن                     تا ز در و درد دل  یابی دوا

در محیطی بی کران افتاده ایم                         نیست مارا ابتدا و انتها

نعمت الله ساقی و ما رندمست                           با حریفان در خرابات فنا    

هر شبی چون ماه می بینیم ما                              آفتابی می نماید مه لقا

چشم ما از نور او خوش روشن است                        دیده ایم ائینه گیتی نما

یک زمان با ما در این دریا نشین                  عین ما می بین به عین ما چو ما

خواجه محبوبست ومیگوی محب                  پادشاه است و او می خوانی گدا

از فنا و از بقا آسوده ایم                                              فارغیم از ابتدا و انتها

عاشقان را ذوق بادابر مزید                             مستجاب است این دعا نزد خدا 

نعمت الله هیچ می دانی که کیست                                      یادگار انبیاء و اولیا    

هر که اید بر سر دار فنا                                        یابد از دار فنا دارالبقا

خدمت منصور از آن سردار شد                       ذوق سرداری اگر داری بیا

قل هو الله احد می خواند مدام                      چون موحد در خلا و در ملا

ما در این  دریا خوشی افتاده ایم                    ما ز دریاییم ودر یا عین ما

دردمندی را که باشد درد دل                             در و درد دل  بود او را دوا

بر خلوت سرای می فروش                          ساکنیم و فارغ از هر دو سرا

سیدیم وبنده سلطان خود                      ما جمیم و جام ما گیتی نما

فانی دردیم وفانی بی فنا                                            باقی عشقیم وباقی از بقا

نه اثر مارا ز ذات واز صفات                                                نه خبر از مبتدا  وز منتها  

نه امید وصل و نهبیم فراق                                               نه غم در دو نه شادی دوا  

در محیط عشق او مستغرقیم                                          بر کجایی ای برادر بر کجا 

از وجود واز عدم آسوده ایم                                          حق و باطل دعوی و معنی ترا   

عاشق و معشوق پیش ما یکی است                     جز یکی خود نیست در هردو سرا 

نعمت اللهم به هر جا که روم                                                 با خدایم با خدایم با خدا     

گر بیازارد مراموری نیازارم اورا                        خود کجا آزار مردم ای عزیزان من کجا

نزد ما زاری به از آزار بی زاری مباش                         تانگیرد بر سر بازار آزاری تو را

در طریقت هر چهفرمایی بجان فرمان برم                     ماجرابگذار با ما جرا آخر چرا

کفر باشد در طریق عاشقان آزار دل                      گر مسلمانی چرا آزار میداری روا

در جهان بی خودی من نعمت الله یافتم         گفت فانی شو که یابی سید ملک بقا

از ازل او تا ابد خواند مرا                                يار من محروم كي ماند مرا

من به غير او نكردم التفات                                  حضرت او نيك ميداند مرا  

عاقبت تاج سر شاهان شوم                               گر به خاك راه بنشاند مرا   

يك نفس بي او نخواهم زد دگر                       تا دمي از خويش بستاند مرا 

رو بدان درگاه دارم روزو شب                              از در خوديار كي راند مرا

تا ز من يابند مردم بهره ها                             چون درخت ميوه افشاند مرا 

نعمت الله رانداند هيچ كس                                در همه عالم خدا داند مرا  

یار من بی یار کی ماند مرا                           خسته بی تیمار کی ماند مرا

گر چه بیمارم ولی دارم امید                           کو چنین بیمار کی ماند مرا

شاد مانم گرچه غمها می خورم                  غم خورم غمخوار کی ماند مرا

من چنین مخمور و اومست وخراب                         بر در خمار کی ماند مرا

کار بیکاری است کارعاشقان                         عشق او بی کار کی ماند مرا 

سر پر از سودایم و کیسه تهی                             بر سر بازار کی ماند مرا

گر نباشد صدق من صدیق وار                            سیدم در غارکی ماند مرا