دیوان کامل حضرت شاه نعمت الله ولی

مشک چبود شمه ای از بوی ما                                 کیست عنبر واله گیسوی ما

آب چشم ما بهر سومی رود                                 هم ز چشم ماست آب روی ما

صبحدم باد صبا خشبو رود                                      می برد گردی ز خاک کوی ما

تا قبول حضرت سلیمان شدیم                                شاه ترکستان بود هندوی ما

غرق دریاییم اگر تو تشنه ایی                              آب می جویی قدم نه سوی ما

عود دل در مجمر سینه بسوخت                            بزم ما خوشبو شده از بوی ما

عاقلان را گفتگوی دیگر است                              قول عشاق است گفت گوی ما

عید قربان است وطویی میکنیم                           جانهای قربان شده در طوی ما

سیدیم وعاشقان را بنده ایم                                     لاجرم عالم بود انجوی ما

پادشاه وپادشاهی ما ودرویشی ما                       عاقلان وآشنایان ما وبی خویشی ما

در میان عشق بازان ما کمیم از هر کمی             از کمی ماست در عالم همه بیشی ما

خواجه گر دارد غنا دارد غنایی بر غنا                   از غنای خواجه خوشتر فقر درویشی ما

بنده دلریش سلطانیم ومرهم وصل او است     عاقبت رحمی کند سلطان به دل ریشی ما

صورت سید که دیدی آخرش خوانی رواست               معنی او رانگر دریاب این پیشی ما

صد دوا بادا فدای درد بی درمان ما                     درد دردش نوش کن گرمی بری فرمان ما

خون دل در جام دیده عاشقانه ریختیم                    بر امید انکه بنشیند دمی بر خوان ما

خانه خالی کرده ایم وخوش نشسته بر درش        غیر او را نیست بارش در سرابستان ما

دل حیاط جاودانی یافته از عشق دوست                 همدم زنده دلان شو تا بدانی جان ما

در میان ما واو غیری نمی اید بکار                                    ما از ان دلبریم و دلبرما زان ما

درد درد او دوای درد ما باشد مدام                    عشق او گنجی است در کنج دل ویران ما

آشنای نعمت اللهیم وغرق بحر او                            ذوق اگر داری درآدر دربحر بی پایان ما  

جام گیتی نماست سید ما                          جان وجانان ماست سید ما

دینی و آخر طفل ویند                                    سید دو سراست سید ما

سید ما محمد است به حق                            که رسول خداست سید ما  

خوش فقیری غنی است از عالم                 هم غنی از غناست سید ما

نقد گنجینه حدوث و قدم                                  دارد و بینواست سید ما

اولیا تابعند و او متبوع                                        سید انبیاست سید ما

راحت جان دردمندان است                               درد دل را دواست سید ما  

مظهر اسم اعظمش خوانم                      حضرت مصطفی است سید ما

فرغم از فنا به دولت او                                    شاه دار بقاست سید ما

سید عالم است این سید                         بر همه پادشاه است سید ما

نعمت الله نصیب از او دارد                                والی اولیا است سید ما

نور او در ديده مردم خوشي ديدم ما                         روي مردم را به نور چشم اوديدم ما

شخص وسايه دو نمايد درنظر اما يكي است            دو كجا بينيم چون از اهل توحيديم ما

غير نور روي او در ديده ماهست نيست                 هرچه رو بنمود از آن روباز پرسيديم ما

زآفتاب حسن او عالم همه روشن شد              كسي نديده اينچنين نوري و نشنيديم ما

ساقي مستيم وميخانه سبيل ما بود          مي بهر رندي كه دل ميخواست بخشيديم ما

موبه مو زلف سياهت ما بدست آورده ايم           گيسوي خوش بافته بردست پيچيديم ما

درخرابات مغان با نعمت الله همدميم                    عاشقانه جام مي از ذوق نوشيديم ما

غرق اب واب را جوييم ما                                    آب را روي ما ز ما جوييم ما

صورت و معني و جام ومي مدام                      هر چه جوييم از خدا جوييم ما

خم مي در جوش و ماست وخراب                     جامي از غيري چرا جوييم ما

گنج عشقش دردل ويران ماست                       غير اين گنجي كجا جوييم ما

از بلا چون كار ما بالا گرفت                                      مبتلا ئيم وبلا جوييم ما

چشمه آب حيات است در نظر                             خضر وقت و آشنا جوييم ما

نعمت الله چون ز ما يابد نوا                                      كي نوا از بينوا جوييم ما