دیوان کامل حضرت شاه نعمت الله ولی

خوش آب حیاتیست روان در نظر ما                     عالم همه سیر آب ده از رهگذر ما

از دیده ما آب روان است به هر سو                                امید که جاوید بماند اثر ما

عمریست که در گوشه میخانه مقیمیم              رندان همه سرمست فتاده به در ما

ما غرق دریای محیطیم چو ماهی                    ما را تو به دست آورو می جو خبر ما

سودا زده زلف پریشان نگاریم                             تا از سر آن زلف چه آید به سر ما

خوش نقش خیالی است  در این خلوت دیده           روشن بتوان دید ببین در نظر ما

هر میوه که در جنت  اعلا نتوان یافت                       از نهمت الله طلب و از شجر ما

چیست عالم شبنمی از بحر ما                       کیست آدم عارفی در شهر ما

هر کجا بکری است در دار وجود                             از سر مهر امده در مهر ما

دهر جز نقش خیالی بیش نیست                    بگذر از دهرو طلب کن دهر ما

عقل زهر است ای پسر پازهر عشق                        زهر بگذار وبجو پازهر ما

رحمت ما بر غضب پیشی گرفت                         لطف ما مستور کرده قهر ما

غیر ما در بحر ما دیگر مجو                                خود کجا غیری بود در بحر ما

نعمت الله نعمتی دارد تمام                               جمع کرده این همه از بهر ما

جان چو عود است و دل چو مجمر ما                 آتشش نور عشق دلربا

آفتاب سپهر جان وجهان                                  پرتوی دان زرای انور ما

نهر آب حیات و عین زلال                         قطره ایی دان ز حوض کوثر ما

گوهر تیغ مهر روشن رای                            ذره ای باشد ان ز خنجر ما

آنکه سلطان خلوت جان است                        بنده وار ایستاده بر در ما

عرصه کائنات ومافیها                            خطه ایی دان ز ملک کشور ما

دامن ما دوست ما پس از این                       چونکه آمد بخود فرو سرما

ما نه مائیم ما همه اوئیم                                    اوئی او شده برابر ما

سیدی از میانه چون برخاست                    خواجه وبنده شد یکی بر ما