دیوان کامل حضرت شاه نعمت الله ولی

بسر خواجه کلان که مرا                 نبود میل به کلاه شما

دینی و آخرت نمی طلبیم            این و آن از کجا و ما کجا

حالی امروز را غنیمت دان           دی گذشت ونیامده فردا

گوش کن گفته های مستانه    چه کنی قول بو علی سینا

در خرابات مست میگردم            گر حریف مسنی بیا آنجا

سر زلف نگار در دستم             با خیالش همی پزم سودا

نعمت الله چو آینه روشن                  می نماید بما به خدا

چشم ما شد به نور او بینا                 نظری بکن به نور او در ما

آب این چشمه میرود هر سو               لاجرم سو بسو بود دریا

غرق بحریم وآب می جوئیم                 ما طلب کار او و او با ما

دردمندیم ودل خوشیم از آن     درد عشق است و جان بود در ما

ما خیالیم ودر حقیقت او                      هو معنا وفا نظر وامعنا

نور معنی نموده در صورت                  گنج اسما نهاده در اشیا

نعمت الله ازاوشده موجود                    نور او هم به او بود پیدا