صد دوا باد ا فدای درد بی درمان ما درد دردش نوش کن گر می بری فرمان ما
ما حیات جاودانی یافتیم از عشق او همدم زنده دلان شو تا بدانی جان ما
خانه خالی کرده ایم و خوش نشسته بر درش غیر او را نیست بارش در سرابستان ما
جان ما آئینه دار حضرت جانان بود عشق او گنجی است در دل ویران ما
غرق دریایم و خوش دست و پایی می زنیم ذوق اگرداری در آ در بحر بی پایان ما
خون دل در جام دیده پیش مردم می نهیم در خیال انکه بنشیند و می بر خوان ما
نعمت دینی و عقبی ان تو ای نازنین ما از آن نعمت الله نعمت الله آن ما
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم خرداد 1387ساعت 23:20 توسط محمد علی
|
